12-03-2005, LVC , LEIDEN

Cafebar 401 verrast Leids publiek met sterk optreden

De betere bands komen niet uitsluitend uit de randstad

Lilian van Dijk zondag 13 maart 2005 15:44

Het komt zelden voor dat je naar een zaal gaat om een bekende band te horen en je raakt diep onder de indruk van het voorprogramma. Dat overkwam drie mensen van 3voor12/denhaag, die op zaterdag 12 maart naar Leiden togen voor Hallo Venray. Cafebar 401 verdient een aparte recensie.

Als je uit Den Haag komt, ben je wel wat gewend op bandgebied. Maar het grote probleem in de Haagse scene is dat veel bands in dezelfde vijver vissen. Het Kane-Direct-Anouk lookalike circuit is groot en de americanabandjes zijn ook niet meer op de vinger van één hand te tellen. Een verademing om volkomen onbevooroordeeld LVC binnen te stappen en je te laten overdonderen door een band die on-Nederlands goed is. En toch uit de ‘achterlanden' komt, ver van de gebieden waar het zogenaamd allemaal gebeurt. Want wie weet waar Luttenberg ligt? Je kunt het vergelijken met Skik, ook een band uit een plaatsje dat de meeste mensen niet op de kaart kunnen aanwijzen.

We staan vooraan te genieten. Alles klopt aan deze band. Goede zang, interessante tempowisselingen en ritmes, prima instrumentenbeheersing en boeiende nummers. Niet zo'n groepje waarvan je al gauw denkt: nog meer van hetzelfde. Ieder nummer heeft iets verrassends, iets eigens. Knap ook hoe deze band zich opstelt. Het is niet simpel om voor een gerenommeerde band als Hallo Venray te openen en toch stáát deze band er. Zanger-gitarist-toetsenman Tije Oortwijn lacht vriendelijk en kijkt vol zelfvertrouwen de zaal in. De rest van de band is meer bezig met de muziek, maar het swingt, het maakt je enthousiast. Dit is een band die we overal op de grotere zomerfestivals willen aantreffen en niet alleen op die in het oosten van het land.

Cafebar 401 bestaat behalve uit Tije Oortwijn uit Wout Oosterwechel op gitaar en toetsen, Dennis Kleinlangevelsloo op drums en Martijn Masman op bas. Vorig jaar brachten ze hun titelloze debuutalbum uit bij het Amerikaanse indielabel Wampus. Als muzikale invloeden noemen ze zelf Soulwax, Beck, Masters of Reality en Queens Of The Stone Age. Hun eigen muziek mag door die grote voorbeelden misschien wat beïnvloed zijn, het is toch wat Cafebar 401 er zelf van maakt dat deze band onderscheidt van de rest. De 22-jarige Tije Oortwijn heeft alle nummers voor de cd geschreven en geproduceerd. De mastertapes werden opgestuurd naar de Verenigde Staten. Daar neemt Wampus de distributie en promotie voor zijn rekening. Voor de verspreiding in Nederland tekent Pink Records.

Cafébar 401 treedt onder meer op 25 maart op in Sevenum op Prilpop en op 28 maart in Nirwana, Lierop, op Eipop.

19-02-2005, 't UKIEN , KAMPEN


Cafebar 401
Ik druppel de overstroming binnen tijdens het derde nummer van Cafebar 401. Ik krijg een heerlijk snerpend gitaargeluid voor mijn kiezen. De leadgitarist speelt net een lick en ik vind het heerlijk om te horen dat de lager gestemde gitaar er net tegenaan hangt. Niet omdat hij vals is, maar omdat de noten ontspannen ingeduwd worden. Na een paar nummers valt me op dat deze band een duidelijke stijl heeft. De band presenteert zich ontspannen en klinkt gedefinieerd. De nummers zijn puntiger dan die van de twee voorgangers, maar vooral explosiever. Cafebar 401 werd al genoemd in RTL Boulevard en was dit jaar genomineerd voor awards in het buitenland waar ik nooit van heb gehoord. Ik woon dan ook in het binnenland. De band neemt de moeite om contact te maken met het publiek. Op de manier waarop zij zich presenteert lijkt zij zelfs bij tijd en wijlen onderdeel te zijn van het publiek. Ontspannen neemt de band de tijd om te stemmen, zonder dat het ongemakkelijk aanvoelt en er wordt een praatje gemaakt. Halverwege het optreden spoeden fans van Lampshade en The Junes zich richting Station Kampen om de trein te nemen richting… Oké, ze kunnen alleen richting Zwolle. De band speelt ondertussen solide door. De uitstapjes die de lead-gitarist naar de toetsen maakt zijn verfrissend. De combinatie van de toetsen en de ruige gitaarpartijen is ronduit lekker. Maar het belangrijkste: de zanger heeft een lachebek! Dat is prettig om naar te kijken. Het plezier vlamt op in de – door britpopkapsel omringde - ogen wanneer een nieuw nummer wordt ingezet. Dat is essentieel want, wij gaan wel een cd op zetten als wij gewoon liedjes willen horen. Als wij naar een optreden gaan, willen wij interactie en emotie zien. Dat ontbrak er over het algemeen een klein beetje aan vanavond.


Bas Nijhof woensdag 23 februari 2005 19:42

01/27/2005: "Recensie Optreden Club 3Voor12 "

Met de publieke belangstelling voor Relax viel het gelukkig nog mee. De soul-hiphop-jazz mannen uit Haarlem stonden voor de tweede keer in da Club. Nu vanwege hun zeg maar wederopstanding met een nieuwe cd op een nieuw label. Die nieuwe cd heet 'Odeur De Clochard' en valt vooral op door de rielekste jazzy feel en het -soms wat overdadige- gebruik van de trompet. Live tapte Relax echter uit een ander vaatje; in een nummer pakte rapper Llewy Is Sel zelfs de scheur-gitaar en liet een paar Eddie Van Halen-achtige licks horen. Overduidelijk op routine, maar toch zeer strak, rockte Relax da house, euh.. de club.

Zo verbluffend als Relax de eerste keer in de club overkwam (precies twee jaar geleden schreef ik op deze plek dat "Relax met zo'n verbijsterend gemak een show neerzet dat je alleen maar met open mond kunt staan kijken en luisteren naar het vakmanschap, het enthousiasme en het vernuft dat dit Haarlemse zestal onder leiding van de charmante voorman Llewy Is Sel aan de dag legt") was het niet meer, maar toch -het was weer top.

Vooral de samenwerking tussen voorman Llewy, bassist Bart en drummer Satindra was superstrak. Als die drie gasten een trio zouden vormen zouden ze nog overeind blijven. Valt er dan niks te zeuren? Nee. Of het moesten die identieke sponsor-spijkerbroeken zijn waarin de 6 Relaxers waren gehesen.

Daarna trad een tot voor kort volslagen onbekend bandje uit Luttenberg aan: Cafebar 401. Vernoemd naar het koffiezetapparaat in hun oefenruimte, en met de frisheid van middelbare scholieren betraden de vier jonge mannen stijf van de cafeïne, euh... zenuwen het roemruchte Club 3VOOR12 podium.

Die zenuwen werden misschien ook wel versterkt door het feit dat de vader van de sympathieke frontboy Tije nog nerveuzer dan zijn protegées ronddribbelde om er op toe te zien dat alles goed ging. We begonnen te vermoeden dat hier niet alleen de jongensdroom van zoon Tije maar ook van papa Oortwijn uitkwam: Met de band! Op een VPRO-podium! Wij! Als Luttenbergers! (Overigens een dorp met de hoogste concentratie VPRO-leden van Nederland- echt waar.) Gelukkig voor iedereen, publiek incluis, kwam de droom uit. Op plaat verraste Cafebar 401 al door een uitermate strak, Europees rockgeluid, waarin vooral de mooie ijle zang van Tije opvalt, live viel de band helemaal niet door de mand. Integendeel. Soulwax ontmoette de Queens Of The Stone Age in de keuken bij Novastar.

Natuurlijk viel er wel wat aan te merken -zo misten wij bijvoorbeeld hier en daar een echte pregnante gitaarsolo en gaan sommige nummers net dertig seconden te lang door, maar toch: hier stond een klasbak van en band, die met hun gemiddelde piepjonge leeftijd nog een mooie toekomst voor de boeg kunnen hebben. Als ze niet aan de drugs raken tenminste -maar daar zorgt pa Oortwijn vermoedelijk wel voor :-)

door Jaap Boots

12-02-2005, ROCKBARAK NIRWANA

Dronten. Ik kom uit Dronten. Geboorteplaats van Paul de Munnik(die van Acda). Woonplaats van olympisch schaatskampioene op de 1500 meter in Lake Placid: Annie Borkink. Ex-woonplaats van operazangeres Christina Deutekom. Drooggelegd stuk ex-Zuiderzee, en hier stroomde de Ijssel over, afgelopen zaterdag, in rockbarak Nirwana.

Ik ben best een beetje chauvinistisch over Dronten, maar toen we met The Junes aankwamen bij Nirwana, en ons een weg moesten banen door de natte polderklei teneinde het podium te bereiken, werd ik hard uitgelachen door mijn mede-Junes: haha, het is hier nog niet eens betegeld!

De muziek stond al gezellig hard toen we binnenkwamen, en dat zou ook de hele avond zo blijven. De term kutherrie werd gebezigd. Tien minuten na ons kwamen de Cafebars aan, en die hadden met hun bus vastgezeten in de modder. Onze geluidspapa Willem Coenen keek bezorgd naar het lage plafond, en hij vloekte. "Komt goed!", sprak hij daarna. Willem had een nieuwe jas. Eerst eten. De patat kregen we van Nirwana. De mayonaise moesten we zelf betalen.

Het ritueel van de soundcheck volgde. De drums werden erg zorgvuldig gestemd. Daarna een beetje hangen in de kleedkamer. Paar biertjes er doorheen jassen. Het was nog niet erg druk. Om half 11 begonnen we, er stonden zo'n 30 mensen binnen. En mijn God, wat waren we goed. We rockten als beesten. Het uitzinnige publiek schreeuwde om toegiften. En nog één.

Daarna was 't tijd voor Cafebar 401. The Junes zijn fan van Cafebar, en we hadden er zin in. Maar tijdens het ombouwen liep zanger Tije met z'n hoofd tegen een speaker aan, die met een miniscuul haakje aan het plafond bevestigd was. De speaker belandde met een doffe knal op Dennis' schitterende pedalenbord. Er was niks stuk, gelukkig. Ook met Tije's hoofd leek het goed te gaan. Na dit onwelkome oponthoud begon Cafebar 401 met hun set, en wederom wisten ze te imponeren. Met hun catchy liedjes, hun geweldige gitaargeluid, heerlijke riffs, en strakke samenspel wisten ze het publiek te boeien. Ook zij deden twee toegiften.

Daarna was 't tijd om snel huiswaarts te keren. Dronten is geweldig, maar je moet er niet te lang blijven. Volgende week staat de Ijssel stroomt over met de complete line-up(dus ook met Lampshade) in 't Ukien in Kampen.

Bertolf, The Junes.

01/14/2005: "Recensie Eurosonic Groningen "

14-01-2005, EUROSONIC GRONINGEN

In het project ‘De IJssel stroomt over' touren drie talentvolle Overijsselse bands door het land om te laten zien wat Overijssel aan talent te bieden heeft. Om dit nog meer impact te geven besloot Kunst & Cultuur Overijssel de mogelijkheid die het kreeg om drie Overijsselse bands in Groningen te programmeren, te combineren met ‘De IJssel'. En dat was geen slecht plan.

Op de belangrijke vrijdag van Eurosonic was het de hele avond volle bak in Shadrak waar dus de drie bands van ‘De IJssel' van dit jaar beneden konden aantreden. Rond half tien kwamen we binnen en toen begon het net vol te lopen. Zo aan het begin van de avond liep het grootste deel van het publiek nog nietsvermoedend langs de grote stapel gratis cd's die daar lag te wachten. Nadat alle bands op hun eigen manier het publiek op de tour door Nederland en de cd's had gewezen vonden ze natuurlijk gretig aftrek.

Maar eerst mocht het Zwolse The Junes het spits afbijten. En dat deden ze met verve. Het ene na het andere goed in het gehoor liggende popliedje knalde de zaal in. Dit is een band die het presteert om hun toch aardig ingewikkeld opgebouwde muziek volledig vanzelfsprekend en logisch te laten klinken. Fris, enthousiast, gedreven en toch lekker losjes musiceerden de jonge honden er drie kwartier op los. Wanneer ze goed omgaan met alle complimenten die hun ten deel vallen wordt het absoluut wat met deze band.

Daarna ombouwen naar Lampshade, ook al uit Zwolle, puur toeval overigens. Ondertussen was boven de tweede Friese band begonnen. Naar dit optreden van Lampshade keken we wel uit want als ergens de ambitie van af druipt is het wel van Lampshade. Net een andere bassist aangenomen, een tweede gitarist ingewerkt, flink wat uren oefenhok en een aantal try outs waar de gemiddelde band jaloers op zou zijn. Ze kweten zich goed van hun taak, al bleef de indruk hangen dat ze de, misschien wel te hoge, verwachtingen nog niet helemaal konden waarmaken. Sommige nummers werden nét even te lang uitgesponnen om de spanning vast te kunnen blijven houden. Iets meer ‘to the point' zou veel goedmaken. Maar het is misschien ook nog iets te vroeg om ze te beoordelen. Ze stonden er namelijk wel gewoon na een zeer recente ingrijpende bezettingswisseling. Als de groei in deze mate doorzet halen ze de zomerfestivals nog wel.

Als laatste speelde Cafebar401 en eigenlijk waren zij toch stiekem wel het hoofdgerecht deze avond. Platendeal in de VS, op de playlist van de VPRO, item op RTL-Boulevard (ach ja) en gedraaid en geïnterviewd op Radio 3fm door Giel Beelen, dit laatste in Vera, nog na het optreden van deze vrijdagavond. Ze speelden zich routineus maar enthousiast door hun aanstekelijke set prachtige rocknummers heen (goeie cd ook!). Boeiend van begin tot eind, het publiek dat nu wel erg massaal op de been was in hun greep houdend. Een waardige afsluiter. Ik hoop dat we er nog veel meer van gaan horen. En via de ‘IJssel stroomt over' zal dat ook gebeuren.

(fotografie: Ron van den Boom) (tekst Bert BenninK en Ron van den Boom, di 18 jan 2005, 19.15 uur)

10/31/2004: "Recensie Optreden Merleyn"

VPRO 3VOOR12 Arnhem-Nijmegen JOURNALISM: Cafebar 401 in Merleyn: einduitslag 2-1
Pats-Boem! Zo knalt Cafebar 401 zijn eerste song de zaal in. Je hoort meteen dat het viertal goed op elkaar is ingespeeld en dat ze weten waar ze mee bezig zijn. Dat is 1-0 voor de band. Het enige wat Merleyn daar tegenover zet, is een bijna lege zaal.

Deze jongens zijn Soulwax-adepten en steken dat niet onder stoelen of banken. De typische opgepepte vierkwarts drums met de hakkende riffs en akkoorden in achtsten zullen we in hun set veelvuldig horen. De spaarzame aankondigingen zijn schaapachtig op een charmante manier, maar ondertussen speelt het stel geconcentreerde muzikanten met verve de ene na de andere strakke popsong.

Zanger Tije Oortwijn bezit een wendbare stem die goed is te volgen en zelfs te verstaan. Dat is mede te danken aan de uitstekende geluidstechnicus die de band heeft meegebracht. Die houdt het volume wijselijk binnen de perken, zodat we voor de verandering zonder fluitende oren naar huis kunnen. De gitaren horen we dus rechtstreeks van het podium, en wel uit een met liefde en zorg geselecteerde verzameling instrumenten, effecten en versterkers. Je ziet dat deze band het muziekmaken serieus neemt.

Ondanks de lage opkomst weet Cafebar 401 het publiek op stoom te krijgen. Af en toe zakt de aandacht van het publiek wel iets. Dan gaan de (nog) niet altijd rijpe melodielijnen ten onder in het hakkende gitaargeweld. Een ballad brengt dan de nodige afwisseling. Het 'hakkende gitarentrucje' werkt natuurlijk het best in contrast met meer vloeiende ritmische benaderingen. Hier kan de band nog wel in groeien en verbeteren.

Toch is het repertoire sterk genoeg om de band een succesrondje door Nederland te voorspellen. Als het twintigkoppig publiek na het laatste nummer om een toegift roept, wordt het eindelijk 1-1 want daar heeft de band duidelijk niet op gerekend. De drummer komt zelfs even melden dat ze eigenlijk door de liedjes heen zijn. Ze hebben alleen nog een "rustig liedje dat ze al lang niet meer gespeeld hebben, dus er kan wel wat misgaan". En dan wordt het op de valreep toch weer 2-1 voor de band: het blijkt een pracht van een popsong te zijn.

06/17/2004: "Verslag Virus festival 2004"

Virus Cultureel Festival, 06-06-04, Eindhoven
Aanstekelijke ritmes op Virus
zondag 6 juni 2004

Veel zon en veel muziek. Het Virus festival in Eindhoven was afgelopen zondag een geslaagde editie met veel nieuw talent en ook andere cultuur zoals literatuur, film en theater.

The_Inaxy won dit jaar de Wraak van Brabant in de categorie pop/rock. Daarom staat de band als eerste op het podium op het zonnige podium omgedoopt tot Freaky Square. Druk is het nog niet, maar de band speelt enthousiast hun half uur durende set emo/indierock. Op de nuchtere vroege middag in de zon kan de melancholiek men niet erg roeren, maar dat zou ook kunnen komen doordat die niet van het podium af spat.

Het Utrechtse Gem komt op de proppen met weer van die standaard (retro)rock. Hip en stevig, maar o zo vervelend. Enkele aanstekelijke nummers zijn leuk voor even. Absoluut geen aanvulling op het Nederlandse muzikale landschap. Zo vind waarschijnlijk ook het publiek wat niet voor het podium staat maar op gemak wat drinkt op het grasveld voor het grote podium.

Yo man, ja toch? Oké dan. Say hoooo, put your hands up. Ja, je kan wel zeggen dat Skiggy Rapz superdope is. Hoewel de rapclichés aanwezig zijn is het duidelijk dat Skiggy niet voor niks de Grote Prijs heeft gewonnen. Skiggy en zijn back-up maat scatten, rappen, chillen en reggaeën en kunnen ook nog zingen. De interactie tussen de twee rappers zelf en het publiek is lekker losjes. Als live-purist moet ik wel kwijt dat een DJ erbij niet zo misstaan. Maar ach, de afwisseling is fijn en je verveelt je geen moment, dus geef het op voor Skiggy Rapz.

De Rotterdam Ska-Jazz foundation is meer jazz dan ska. Het orkestje speelt jazz met een funky ska gevoel. Het danst op gemakje weg, als men daar tenminste zin in zou hebben. Want ook na verzoek blijft iedereen massaal op het gras liggen. Tja, het blijft jazz en dat is voor de meeste popliefhebbers behoorlijk saai. Ook de intellectuele jazz-chaosjes tussendoor veert niemand op.

Laat je niet misleiden door de onnozele naam van een koffiezetapparaat, Cafebar 401. Ze pruttelen namelijk geen koffie, maar serieuze donkere droomrock. De vergelijking met Muse is niet heel serieus te nemen, behalve dat de zanger zowel gitaar als piano doet en sommige deuntjes iets weg hebben van Muse-deuntjes. Terwijl ik mijn nek sta te verbranden krijg ik intense ballads en rocknummers overtuigend te horen. Een hele fijne sound, maar er kan nog gewerkt worden aan de afwisseling en opbouw. De band bewijst zich in ieder geval als een belangrijke nieuwkomer. Tenslotte om toch nog wat serieuzer over te komen, zou de bandnaam best veranderd mogen worden.

Intussen is op het grote podium alweer luchtigere materie te horen. De catchy meidenpop met Afrikaanse percussie en soms een eigen Afrikaans klinkende taal van Treble wil in Eindhoven niet aanslaan. Ik kan geen gezicht van een bezoeker betrappen op oprechte interesse of genot terwijl deze band speelt. Als de band aanzet tot gezellig meeklappen negeert iedereen dan ook massaal. De verveling is er vooral tijdens de rustige nummers en ballads. Hoewel sommige nummers een aanstekelijke werking hebben, slaat het virus hier echt niet over.

Vaak zijn bands op hun best als ze hun meest enerverende nummers spelen. Bij Lawn is het net andersom. De intense post rock heeft wat zeikerige vocalen, maar als die samen met de rest van het geluid op standje langzaam gaan kan je op deze muziek heerlijk wegdrijven, als je tenminste als niet wegdrijft in je zweet bij de felle zon. Vanuit de schaduw is het op afstand toch genieten wanneer je je consentreet. Als de muziek iets stuwender is raak je uit die post-chill, behalve dat dat feit vervelend is, zijn die nummers ook vervelend. Het voegt niet veel toe in het genre, maar de rustigheid is wel heerlijk.

Je bent de organisatie van Virus en je moet nog wat metal hebben op je festival. Wat kies je dan? Waarschijnlijk hebben ze er niet lang over nagedacht, want uit dezelfde provincie komt Textures. En als er iets in de metal booming is, dan is het wel Textures. Zogezegd hun eerste optreden in de felle zon. Dat is dan dubbel zweten op hakkende ritmes. Zo snel, wanneer je oma op dat ritme zou breien je heel snel een jaarvoorraad sokken zou hebben. Behalve met hakkende metal, imponeert en tilt Textures je op met spacy soundscapes. Ook het nieuwe nummer wat gespeeld wordt, Second Coming, bevat het vertrouwde brede gitaarlandschap, maar maakt ook een uitstapje naar 'normale' pop/rock zang. Het publiek is onder de indruk, hoewel niemand zich durft te laten gaan, zie je iedereen heftig zijn knikkende hoofd en knieën onder bedwang houden.

De Kift een band? Eerder een muzikaal, cabaretesk theater. Het 'levenslied' van dit orkest trekt voor het eerst op het grote podium wél de aandacht. De band gaat gekleed in verschillende vrolijke kleuren om een melancholisch feestje te bouwen. Met trompetten en rammelpercussie en plat Hollandse vocalen is dit mooi en aangrijpend en lachende ellende.

Behalve de twee buitenpodia is er op dit culturele festival ook in de universiteitsgebouwen wat te doen. Terwijl een menigte mensen voor de filmzaal staat te wachten, speelt in de rode zaal ZzZ. De psychedelische zweetrock n roll op hakkende orgels en drums zorgt voor een rockende massa op de dansvloer.

Buiten is het intussen goed toeven bij de ondergaande zon waar Opgezwolle optreedt. De DJ en twee rappers krijgen het publiek helemaal mee met pakkende ritmes en meezingers. Geen gangstershit maar leuke spelingen in de teksten in deze vette shit. De handen gaan op en neer op deze dope live act.

Een thuiswedstrijd voor Peter Pan Speedrock die zorgt voor een vol veld voor het podium. De full speed rock zorgt als altijd voor een moshpit en lomp gedrag. Ook schoppen aas Dikke Dennis is erbij om zoals gebruikelijk Ace Of Spades te verneuken. Minpunt is dat je elkaar een paar meter van het podium kunt verstaan, oftewel het geluid staat niet zo hard als dat de band gewend is. Eén van hun voorwaarden luidt: 'Serve It Loud', dat ging niet helemaal op, helaas.

Het is over met de bands en Virus transformeert in een dancefestival. Agressieve beats gemixt met reggae van Bong-Ra zorgt voor het laatste gestamp op Freaky Square en Speedy J. sluit clubby af op het hoofdpodium. Binnen is er nog vage elektronica met Geiger Counting en dan gaat ook de Dance Arena open. Want Eindhoven is behalve rockcity ook heel erg dancecity.